آرتین اسپورت | دکتر تورج عنصری
موی تای
موی تای
شنبه, 19 بهمن 1398 12:00
 

کمی با موی تای آشنا شویم

کمی با موی تای آشنا شویم

 

 موی تای یا بوکس تایلندی رشته ورزشی است که قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال دارد و در کشورهای جنوب شرق آسیا مانند تایلند، مالزی، کامبوج و … بسیار محبوب است. این رشته ورزشی یک سبک از ورزش‌های رزمی بوده و مسابقات آن درون رینگ انجام می‌شود. و به عنوان یکی از ورزش‌های سخت و خشن شناخته می‌شود. البته این رشته ورزشی شباهت زیادی به رشته بوکس غربی دارد.

موی تای « بوکس تایلندی » به معنی « مشت زدن » و یکی از سبکهای آزاد ورزش رزمی است که ازجمله مهمترین سمبول‌ فرهنگی و ملی کشور تایلند بشماررفته وهمه ساله تاریخ « 17 مارچ » بنام روز« موی تای » در این کشور تجلیل میگردد.سپورت رزمی « موی تای»  که در زبان  انگلیسی بنام  « تای بوکسینگ » یاد میشود ، درزمانیکه کشور « سیام » نام خود را به « تایلند » تغییر داد ، این ورزش رزمی نیز بنام  « موی تای » مسمی شد.
موی تای به قبیله «  تای » از سلطنت پادشاهی « تای مونگ و یا  تای موآنگ » قبل از دوره دین « بودا » ارتباط  دارد که در دو سمت رود « هوانگ هو و یانگ تسه »  در سچوان و هوپی در جنوب کشور چین قرار داشت .
در آن زمان  مردم « تای » بنابر هجوم وتعرض مجبور شدند تا به سمت جنوب مهاجرت نمایند که در آنجا نیز مورد  حمله غیر بومیان  قرار گرفتند، بنآ این  قبیله به فکرافتاد تا برعلاوه استفاده از اسلحه های موجود آن زمان ،از ضربه های« مشت، آرنج ، زانو  و لگد » در نبردهای  تن به تن استفاده  نمایند .
بعدها  طوایف ( تای مونگ ) به صورت یک ملت مستقل با هم متحد گردیدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکیل سرزمینی مستقل پرداختند و ضمنآ برای دفاع  از  سرزمین  خود  و جلوگیری از تاخت و تاز دشمنان ، سیستم دفاعی را با استفاده از ورزش رزمی ایجاد کردند ، که بعدها محبوبیت و احترام به این فرهنگ ملی باعث آن شد  تا  آ نعده از افرادیکه میخواستند  به فرمانروایی  و یا  حکومت  دست یابند ، مجبور  بودند  که  از جمله هجده  سبک «  موی تای »  به تعداد  چهار سبک آن  را  که  عبارت از :
« هنرحرکات بدن ، تاریخچه‌ اجداد قهرمان ، هنر مشت‌ زدن  و طلسم افسانه‌ ئی » بود ،  اموزش و دسترسی کامل  داشته  باشند .

ضمنآ قابل تذکر است که مردم  تایلند در هنگام  نبرد  ، بخاطر  تقویت روحیه  نیروهای خود  از موزیک  و  خواندن  دعاهای  خاصی  استفاده  میکردند  و همچنان  بدون  از پوشیدن «  تنبان  و پیراهن سنتی » از پارچه‌  تکه و کمربندهای  مخصوص به  عنوان  محافظ  و جلوگیری از نفوذ  نیروهای  «  هیپنوتیزم‏  کننده  و یاجادوگری »  استفاده  میکردند  که این نوع موزیک و پارچه ها قرار ذیل است :

۱ـ مونگون  « حلقه و یا سربند »   :
مردم تایلند بر این اعتقاد بودند که قدرت‌های  « جادویی و هیپنوتیزم‏کننده »  به بالاترین قسمت بدن انسان یعنی «  سر » تأثیر زیاد دارد ، به این اساس  مردها  نوارپارچه‌ای را که علائم و نشانه‌ های دعا بر آن نقش  بسته بود ،  به  دور سر خود بسته میکردند  که روش در ورزش رزمی « موی تای » نیز قابل استفاده  قرار گرفت .
۲ـ پراچیات « حلقه بازو و یا بازوبند » :
استفاده از پراچیات یا بازوبند از دیگر اعتقادات مردم تایلند  بوده است ،  شواهد تاریخی  و باستانی نشان میدهد که  در زمان  قدیم  ، اکثر مبارزان تایلندی هنگامی که میخواستند به میدان جنگ وارد شوند، نوار باریکی را به  دور بازوی ‏شان  میبستند و معتقد بودند این پوشش به  آنها  « نیرو »  داده و از خطر محفوظ  میدارند .
۳ــ  وای کرو   « موسیقی سنتی » :
درزمان های گذشته  کشورهای مختلف ، برای  نیروهای  نظامی خود  نوعی  موزیک را در نظر میگرفتند  که از آن درهنگام  جنگ برای  تقویت روحیه  نیروهای  خود  استفاده میکردند، چون هنر رزمی موی تای در گذشته جزی تمرینات نیروهای نظامی و سربازان  کشور تایلند  بود ،  بنآ  اکنون هم  در این کشور مبارزه و مسابقات « تای بوکسینگ » با  صدای  طبل و نوعی موسیقی همراهی میشود،  که هدف ان تشویق  وتحریک کردن  مبارزین   « جنگجویان » بخاطر وارد کردن ضربات سنگین  بالای جانب مقابل است :
همچنان باید خاطر نشان ساخت که موسیقی  سنتی  « سارما » و یا  « وای کرو »  در میدان جنگ و یا رینگ تای بوکس »  سمبلی از حرکات سنتی  و نوع  رقص مخصوص « تای بوکسرو با جنگجو » برای قدرشناسی  و سپاس از زحمات  « والدین و استاد »  میباشد ، بخاطر اینکه والدین در زندگی زحمات بسیار زیادی را دربزرگ کردن و تربیه اطفال خویش میکشند و استاد « ترینر » نیز با مثل « مادر و پدر »  زحمات  دلسوزانه کشیده  وتمام  قوانین ، مقررات  و تخنیک این  سپورت رزمی را  با کمال امانتداری  که توام با مراعت کردن « دسپلین » میباشد ، برای شاگرد خویش یاد میدهد .

موی تای یا بوکس تایلندی، ورزشی ملی در تایلند است. این ورزش در طول 10 یا 20 سال اخیر محبوبیت زیادی به دست آورد و در میان علاقمندان بازیهای پر زد و برخورد و نظر برگزار کنندگان  بازیهای های بزرگ رینگی در جهان را بعد از کیک بوکسینگ به خود جلب نمود. این سبک اساس مبارزات به صورت ایستاده و سرپا است. امروزه، در تایلند موی تای به عنوان هنر هشت عضو شناخته شده است. دلیل این نامگذاری به کار بردن هشت عضو بدن به عنوان سلاح است. از جمله: دو دست، دو آرنج، دو زانو و دو پا.

هشت سلاح برای شکست دادن حریف بکار می رود اما سه نکته متمایز آنرا با سایر رشته های رزمی و مخصوصا رینگی می توان در کاربرد آرنج، زانو و گرفتن و درگیر شدن حریفان با یکدیگر (کلینچ) و یا قفل پای حریف در هنگام زدن ضربه پا و سپس پرتاب آنان باشد.

بسیاری از بازیکنان و فایتر ها رشته کیک بوکسینگ را برای سلامت بیشتر خود در مبارزات استفاده می کنند. مدت درمان آسیب های جراحت های ضربات آرنج و زانو واقعا قابل توجه و تامل است . اکنون، اگر قصد دارید موی تای ( یا بوکس تایلندی ) را شروع کنید، نقطه ی شروع خوب برای آن کیک بوکسینگ است. کیک بوکسینگ نوع پایین تر بوکس تایلندی است، که شما فقط می توانید از ضربات مشت و پا استفاده کنید.

در موی تای از ابزارهای مختلفی در تمرینات استفاده می شود، مانند : میت، سامبک، کیسه های مختلف دست و کیسه های دست و پا، کیسه های شنی، چوب و تخته های مخصوص ضربه، چوب های نی و نی خیزران و تنه درختان با قطر های مختلف نسبت به توانمندی و قدمت کسوت ورزشکار، دستکش های بوکس، بند های مخصوص و سنتی موی تای که از طناب و الیاف های ختصی تهیه می شود، لثه ، بیضه بند ،آرنج بند و زانو بند می باشد.

گردآوری و تحقیق : دکتر تورج عنصری

#دکتر تورج عنصری

مربی ممتاز کیک بوکسینگ و مربی درجه یک موی تای و مدرس دانشگاه